ปราณบุรี – หัวหิน – เพชรบุรี – แม่กลอง

“วันเกิดนี้อยากไปเที่ยวไหนมั๊ยลูก” เสียงคุณพ่อถามมาตามสาย “ยังไม่รู้เหมือนกันแต่อยากไปปราณบุรี ได้ข่าวว่าอาร์ทน้องชายกลับจากเมืองกาญฯ มาอยู่ปราณบุรี แต่ไปก่อนวันเกิดนะ เพราะอาทิตย์เป็นวันหยุดพี่ฟ็อกพอดี” พ่อตกลง พี่ฟ็อกตกลง เราก็ตกลงเดินทางไปหาน้องชายที่ปราณบุรี

บ่ายแก่ๆ วันเสาร์เดินทางออกจากตราดถึงกทม. ตอนหัวค่ำแวะรับคุณพ่อ เดินทางต่อถึงปราณบุรีก่อนเที่ยงคืน แวะทานข้าวเสร็จแล้ว พี่ฟ็อกแวะซื้อเบียร์มากินกับอาร์ทริมทะเลจนถึงตีสามแต่ คุณพ่อขอตัวเข้านอนก่อน

เจ็ดโมงเช้าบ้าพลังรีบตื่น เพราะอยากเห็นบรรยากาศทะเลปราณฯ ยามเช้า ออกไปเก็บบรรยากาศเส้นขอบฟ้ายามเช้า แถวนี้เค้าเรียกว่าบ้านใหม่ ช่วงนี้ตรงชายหาดกำลังวางท่อระบายน้ำอยู่ เดินเล่นได้สักพักรีบกลับมาอาบน้ำ กินข้าว เดินทางไปที่ตลาดเก่าปราณบุรี

สายๆ ไปเดินเล่นแถวตลาดเก่าปราณบุรี 200 ปี แถวนี้เคยเป็นตลาดเก่าปราณบุรีมาก่อน แต่เดี๋ยวนี้ตั้งแต่มีการตัดถนนเส้นหลักด้านนอก ตลาดก็ย้ายก็ออกมาอยู่ข้างนอก ที่ตลาดเก่ามีบ้านเก่าๆ ที่ยังอนุรักษ์ไว้อยู่ ในเดือนสิงหาคม 2553 นี้จะมีงานย้อนยุคถนนคนเดินด้วย แถวนี้มีก๋วยจั๊บเจ้าอร่อยอยู่ อร่อยมาก อร่อยจริงๆ คราวหน้ามาต้องไม่พลาดที่นี่แน่ น้องบอกว่านี่อร่อยน้อยลงแล้วนะเนี่ย ขนาดอร่อยน้อยลง เรายังว่าอร่อยเหาะเลย

ไม่ห่างจากบริเวณตลาดเก่ามาก มีสถานีรถไฟปราณบุรี และต้นก้ามปูที่บ่งบอกถึงอายุว่าคงจะนานโขอยู่ สถานีรถไฟกำลังซ่อมแซมหลังคาอยู่ เห็นโครงสร้างของสถานีรถไฟก็สวยไปอีกแบบ ถ่ายรูปเสร็จแล้วรีบเดินทางไปหาคุณแม่น้อง ก่อนจะเดินทางสู่เพลินวานต่อไป

เพลินวาน ( Play and Learn) จุดหมายที่ตั้งใจว่าต้องไป ตลาดที่ขายของแบบเก่าๆ ย้อนให้คิดถึงวันวาน ถึงจุดหมายก่อนเที่ยงเล็กน้อย ถ่ายภาพๆ เดินดู รีบกลับเพราะอากาศร้อนและคนเยอะ ดีใจที่ได้ไป แต่ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่ แต่ก็ชอบนะ (งง งง) ยังไงก็นับถือคนสร้างเพลินวานขึ้นมา อย่างน้อยก็ยังหยุดวันวานไว้ในวันที่ทุกอย่างหมุนเปลี่ยนไป

เลยเพลินวานมาไม่ไกล แวะเข้าค่ายพระรามหก ที่ตั้งของพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน “พระราชนิเวศน์แห่งความรักและความหวัง” เคยดูในรูปและโทรทัศน์มาหลายครั้งแล้ว ฝันไว้ว่าสักวันหนึ่งคงได้ไปกับคนที่เรารัก และแล้วฝันก็เป็นจริง ถึงแม้ไม่รู้ประวัติของที่นี่แต่ก็สัมผัสความรักและโรแมนติได้ สีฟ้า ครีม แดง ของพระราชนิเวศน์ เข้ากันได้ดีกับบรรยากาศทะเล หากเรามีเวลาอีกนิดก็อยากเดินชมด้านบนเพื่อฟังประวัติความเป็นมา แต่เรามีเวลาน้อย เลยปั่นจักรยานรอบๆ ได้แต่บอกตัวเอง (และพี่ฟ็อก) ว่า ต้องกลับมาที่นี่อีกรอบให้ได้ แล้วใช้เวลาทั้งวันเพื่อซึมซับบรรยากาศของความสุข ความรักที่มีอยู่ที่นี่

เดินทางกลับ แวะซื้อของฝาก ขนมหม้อแกง ที่ขึ้นชื่อของเมืองเพชร แล้วต้องบึ่งรถไปให้ทัน กินกุ้งสามรส กับผัดไท ที่ร้านผัดไทประยุกต์ (ร้านปิด 3 โมง แต่ไปถึง 4 โมง โทรบอกให้ที่ร้านรอ เขาก็รอ ก็น่ารักอย่างนี้เลยต้องไปกินทุกที) อิ่มแล้วอยากแวะเที่ยวตลาดน้ำอัมพวา แต่รถเยอะมากจนคุณพ่อบอกว่าอย่าแวะเลยเพราะกลัวรถติด แต่ก็ทิ้งท้ายไว้ว่า วุ้นเป็ด ที่นี่อร่อยมาก เราก็คิดในใจพ่อบอกทำไมเนี่ย อยากกินนะ แต่ไม่เป็นไรวันหลังก็ได้ เราก็นั่งดูสองข้างทางฉับพลันสายตาที่ว่องไวเพราะอยากกิน วุ้นเป็ด ก็พลันเห็นป้ายร้าน พ่อกลับรถให้ทันควัน เข้าสอบถามได้ความว่าที่นี่แหละเป็นที่ผลิตเลย แล้วมีคนรับไปขายที่ตลาดน้ำ โอ้โห เข้าทางเราเลย ซื้อมาสามกล่องใหญ่ (ขนาดพี่ฟ็อกไม่ชอบกินขนมหวาน ยังบอกว่าหอมมมมมมและอร่อยมากกกก)

ถึงบ้านป้านั่งเล่นอยู่ริมคลองดูวิถีชาวบ้านที่ยังเดินทางโดยเรือ ป้ากับพ่อ ไปเก็บฝรั่งมาให้กิน พร้อมฝากไปให้กินที่บ้านด้วย มาบ้านป้าทีไรได้ผลไม้ที่ป้าปลูกเองกลับไปทุกที ผลไม้ที่นี่อร่อยทุกอย่าง อร่อยมาก รสชาติ หวาน กรอบ อร่อย จะบอกยังไงดีล่ะ คิดว่า ที่อร่อยเค้าอาจจะใส่ใจลงไปก็ได้

เย็นแล้วกลับบ้านแวะซื้อ ปลาทูแม่กลอง (หน้างอ คอหัก) และหอยดอง กลับมาบ้าน เพิ่งรู้ว่า ปลาทู และหอยดอง แม่กลอง อร่อยกว่าที่อื่นยังไง ก็ตอนกลับมากินที่บ้านนี่แหละ ถ่ายภาพนาเกลือตอนตะวันย่ำค่ำมาฝากอีกนิดหน่อย ก่อนมุ่งหน้าสู่ กทม. แวะส่งคุณพ่อ แล้วเดินทางกลับตราด

หลายคนถามว่า ไปปราณบุรีทำไม? ในเมื่อที่ตราดก็มีทะเล

แต่คำตอบของเราคือ ความสุขไม่ได้อยู่ที่ทะเล แต่อยู่ที่ เราได้เดินทางไปกับคนที่เรารัก ไปหาคนที่เรารัก และทำให้คนที่เรารักมีความสุข