DiaDear

 “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม ฉันหวังแค่ให้มีคนที่ฉันรักยืนคอยตรงนั้นก็ชื่นใจ…” เสียงเพลงนี้แว่วมา ระหว่างนั่งเรือบรื๋ออยู่กลางทะเลต่างประเทศ

 วันหยุดที่ผ่านมา พี่ชายพี่ส่าว พาน้องๆ และเพื่อนสนิทที่ร่วมงานกัน ไปเที่ยวต่างประเทศ โดยรถยนต์ส่วนต้ว ออกจากตัวจังหวัดตราด มุ่งหน้าสู่ ต.หาดเล็ก อ.คลองใหญ่ เพื่อผ่านจุดผ่านแดน เข้าสู่เกาะกง ประเทศกัมพูชา ทุกคนเตรียมพาสปอร์ตไปพร้อม ยกเว้น เรา และพี่ปรี เพราะพาสปอร์ตหาย อย่างเดียวไม่พอ บัตรประชาชนก็ไม่มีด้วย โชคดีพี่นิดชอบกินเส้นใหญ่ เลยพาเราผ่านแดนไปได้ ยังนึกไม่ออกเลยว่า ขอกลับเข้ามาไม่ได้แล้วจะทำอย่างไร ต้องเป็นคนเถื่อนหรือเปล่าเนี่ย

 จุดมุ่งหมายแห่งแรก บ้านบางกะหยะ (Bangkayak) หมู่บ้านที่มีป่าชายเลนอุดมสมบูรณ์ แวะกินกุ้งสดๆ กะน้ำพริกเกลือ ขนมจีน น้ำยากะทิปลาพริกสด แกงเห็ดเสม็ดกุ้ง ได้สัมผัสกับรสชาติบ้านๆ ที่กรุ่นกลิ่นท้องทะเลยามบ่าย ที่นึกถึงที่ไรก็อดหิวไม่ได้ทุกที อิ่มท้องแล้วนอนฟังวิทยุทรานซิสเตอร์ภาษาเขมร เป็นครั้งแรกที่รู้สึกได้มาต่างประเทศจริงๆ ถึงแม้จะเป็นบ้านใกล้เรือนเคียง แต่ฟังไม่ออก ฟังเพลินๆ ลมเย็นๆ งีบหลับสักตื่น แล้วลุกขึ้นมากินต่อ ก่อนออกไปเที่ยวปาชายเลนบ้านบางกะหยะ

 ป่าชายเลนแห่งนี้มีสะพานทอดยาวหลายกิโลเมตรเลยทีเดียว ป่าชายเลนค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ สุดทางเดินข้ามบันไดลิง เพื่อรอเรือบรื๋อมารับ ไปบ้านบางกระสอบ หมู่บ้านชาวประมงอีกแห่ง กลางเกาะน่านน้ำอ่าวไทย

 เรือบรื๋อต้องมารับสองรอบ เพราะเรามีกันเยอะ รอบแรกไปกัน 5 คน ระหว่างรอ เราและพี่สาว น้องปักเป้า ก็ไปทำตัวเหมือนลิง ปีนบันไดลิง เรือบรื๋อมารับเราทั้งสามคนอีกรอบ สู่บ้านบางกระสอบ เดินดูหมู่บ้านรอบๆ ส่วนใหญ่แล้วที่นี่มีคนไทยมาก และทำอาชีพประมง

 เราทั้งแปดตัดสินใจลงเรือลำเดียวกันเพื่อไปเที่ยวดูเกาะที่อยู่ข้างๆ หมู่บ้านชาวประมง ใกล้ถึงเกาะลมเริ่มแรง ฝนเริ่มมา เรือก็ปริ่มน้ำ คลื่นซัดเข้ามา เราอยู่ข้างหน้าเป็นกำบังให้คนข้างหลังโดยอันโนมัติ เราตัดสินใจบอกพี่สาว และน้องปักเป้า ไปรอที่หมู่บ้านบางกระสอบก่อนดีกว่า เพราะกลัวว่ากลับไปไม่ถึงบ้านบางกระหยะ ถึงตอนนี้เพลงที่ว่า ”จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม…” สำหรับเราคงเปลี่ยนเป็น “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ก็กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ไม่ยอม….” แล้ว

 ระหว่างรอเรือมารับอีกรอบ เราเดินถุงพลาสติกเพื่อใส่เสื้อเป็นกำบังให้กับกล้อง แต่หาไม่ได้สักที ต้องเดินไปบนคานไม้ที่ไม่แน่ใจว่าจะพังลงมาเมื่อไหร่ ทำให้ได้ข้อคิดว่า ทุกๆ ย่างก้าวในชีวิตต้องใช้ความระมัดระวัง

               เรือบรื๋อมารับเราอีกรอบแล้ว บรรยากาศมืดครึ้มฝนตก เพลงนี้ก็ลอยมาอีกแล้ว “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม ฉันหวังแค่ให้มีคนที่ฉันรักยืนคอยตรงนั้นก็ชื่นใจ…”