แหม! พูดเหมือนทำงานมาหลายปีเลย จริงๆ แล้วทำมาแค่ปีเดียวเท่านั้นเอง เพียงแต่ได้จัดงานวาเลนไทน์ให้ออฟฟิศตั้งแต่ปีแรกที่เข้ามา แล้วก่อนออกเท่านั้นเอง

14 ก.พ. 2551 วาเลนไทน์ปีที่แล้ว  

          เกิดจากแนวความคิดที่รักบริษัท อยากจัดงานน่ารักๆ ให้เพื่อนๆ ได้ร่วมกิจกรรมกัน จัดตกแต่งห้องให้มีรูปหัวใจสีแดง ลูกโป่งสีแดง นิยามรักที่ทุกเขียน (โดยไม่รู้ว่า วันต่อมาจะเป็นหัวใจที่รายล้อมห้อง) คำแนะนำมะเขือเทศ สารรักจากผู้บริหาร ดอกกุหลาบและหัวใจ บอร์ดสารภาพรัก บอร์ดบอกรักคนข้างห้อง

14 ก.พ. 2552 วาเลนไทน์ปีนี้

          ตรงกับวันเสาร์ เราเลยไม่อยากทำอะไร (ก็จะออกอยู่แล้ว) ประกอบกับกลับต่างจังหวัดตั้งแต่วันที่ 11 แต่หัวหน้าท้วงมาว่าปีนี้ไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ

เดียร์ : ขอดีเลย์หน่อยละกัน เป็นวันจันทร์ที่ 16 

หัวหน้า : ว่าแต่เธอจะทำอะไร?

เดียร์ : เหอะน่า (แต่ก็คิดไม่ออก ทำอะไรดี)

หัวหน้า : จะทันไหมอะ

เดียร์ : เชื่อเถอะน่ะ (กลับจากต่างจังหวัดวันอาทิตย์ ต้องแหกขี้ตามาแต่เช้าวันจันทร์)

          คืนวันอาทิตย์ที่ 15 ก.พ.

          เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด ยังคิดไม่ออกเลยจะทำอะไรดี เดินหาซื้อลูกโป่งอยู่ 3 ห้าง ก็ไม่ถูกใจ นั่งรถไปปากคลองตลาด แต่ว่าโอ้แม่เจ้า! ควันหลงวาเลนไทน์ ดอกไม้ยังแพงอยู่เลย ตัดสินใจ ซื้อดอกกุหลาบขาว ชมพู ที่มีแต่ดอก และหลอดใส่น้ำ (แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี) กลับมาถึงห้อง เอาน้ำใส่หลอด จัดการกับกลีบดอกที่เน่าๆ เกือบ 400 ดอก แล้วเสียบใส่หลอด เบ็ดเสร็จตี 3 พอดี (ทั้งนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนพลังคูณที่คุยเป็นเพื่อนถึงดึกดื่น ไม่อย่างนั้นคงหมดพลังไปนานแล้ว)

เช้าวันจันทร์ที่ 16 ก.พ.

ตื่นตี 5 รีบอาบน้ำมาออฟฟิศ เอาไหมพรมที่ถักนิตติ้งมาพันดอกไม้แล้วห้อยให้ทั่วห้อง เสร็จก่อนทุกคนจะมา ถึงเวลาทำงานทุกคนมาถึงเห็นดอกไม้ ประทับใจและชมว่าน่ารักทุกคน (จริงป่าว) เราขอบคุณทุกคนที่ชอบสิ่งที่เราทำให้ แต่คำขอบคุณนั้นก็กลับคืนมาหาเรา การที่เลือกเป็นผู้ให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ทำให้เรามีความสุขจริงๆ (ความสุขของอาเดียร์)