วันเสาร์ที่ผ่านมา เหมี่ยวเพื่อนสาว มีโครงการดีๆ มาชวนกันไปปลูกป่าชายเลน กับเทศบาลชำราก ที่ปากอ่าวตราด บ้านชำราก ไปถึงสายๆ มีพี่ๆ ที่เทศบาลชำราก ทหารเรือ ทหารพราน นักเรียน และกลุ่มอนุรักษ์ มาพร้อมเพรียงกันช่วยกันลำเลียงต้นกล้าแสมลงเรือ เตรียมมุ่งสู่ปากอ่าวตราด

          ป่าชายเลนแถวนี้ยังค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ ตลอดสองข้างทางมีป่าจาก ต้นโกงกาง ต้นแสมมากมาย เห็นนกสีฟ้า (เหมี่ยวว่า คือ นกกระเต็น เราไม่รู้จักหรอก แต่มันสวยมาก) นกขายาว สีขาว ไม่รู้เรียกว่านกอะไร นั่งหลับตาฟังเสียงหรีดเรไร ละอองน้ำกระเซ็นปะทะกับใบหน้าและแดดร้อนๆ สัก 20  นาทีก็ถึงปากอ่าวตราด

           คนที่มาถึงก่อน เดินล่วงหน้าไปแล้ว เห็นแบบนี้เราจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนเนี่ย เดินลงไป เลน มาถึงเกือบต้นขา ต้องออกกำลังขามากทำให้เดินยาก จึงเดินไปตรงรากไม้ตรงนั้นไม่จมเลนมาก แต่เปลือกหอยก็มากมาย เดินไปบาดขาไป แต่ก็ต้องเลือกระหว่าง เดินง่ายแต่หอยบาดขา หรือ เดินยากแต่หอยไม่บาด

เดินไปถึงตรงที่พี่ทหารพรานกำลังจะปลูก เลยตะโกนบอก “พี่คะ หยุดก่อน ต้นนั้นหนูกับเพื่อนขอปลูกเถอะค่ะ หนูเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว” เอาเป็นว่า เดียร์และเหมี่ยวได้ปลูกต้นแสมต้นนั้นต้นเดียว และปลูกเผื่อเพื่อนๆ ทุกคนซึ่งก็เป็นต้นเดียวกันนี่แหละ

          ดูหลายๆ คนเค้าเดินกันไปไกลสุดตา มองหน้ากันกับเหมี่ยว บอกว่ากลับกันเถอะ หากเดินไปไหว แต่คงเดินกลับไม่ไหวแน่เลย กลับมาถึงเห็นพี่ๆ สไลเดอร์เอาน้ำไปส่งคนที่กำลังปลูกป่าอยู่ เห็นท่าแล้วดูเข้าที ดูคล้ายๆ สกี น่าจะง่ายกว่าเดินไป ขอพี่เค้าลองดูหน่อย กะว่าจะเอาน้ำไปส่งให้ แต่เลื่อนไปได้นิดนึงไม่ไหวแล้ว ต้องใช้กำลังขามากมาย เลยพอเถอะ

          ชวนเหมี่ยวเก็บภาพและถามพี่ๆ ที่ไปด้วยกัน ว่าทำไมเราต้องปลูกป่าชายเลน พี่ๆ บอกว่า เป็นที่อยู่ของกุ้ง หอย ปู ปลา ทีทำให้เรามีกินได้ตลอด ทำให้ระบบนิเวศน์สมบูรณ์ และป้องกันการกัดเซาะของทะเล

          ต้นกล้าแสมที่เราเอามาวันนี้ เราเอามาปลูก 30 ต้น จะรอดได้แค่ 10 ต้น หนึ่งปีโตขึ้นมานิดเดียว กว่าจะเป็นต้นใหญ่ต้องใช้เวลาหลายปี เราจึงต้องเอามาปลูกเพิ่มทุกปีๆ

           ทุกคนทยอยกันกลับมาแล้ว ล้างตัวก่อนขึ้นเรือ มีความสุขที่วันนี้ได้ปลูกป่าชายเลน ทำสปาเลน เล่นสกีเล่น (แต่ไม่มีคนพิเรน) และมีความสุขมากกว่าที่ได้ทำสิ่งเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ เพื่อโลกที่เราอาศัยอยู่ โตไวๆ นะต้นแสมของเรา แล้วปีหน้าเจอกันจ้า   

          หลายคนนึกถึงทะเลตราด ก็จะนึกถึงเกาะช้าง ที่จริงแล้วชายฝั่ง จ.ตราด ก็มีทะเลสวยหลายที่ วันก่อนเคยพาไปบ้านตากอากาศมาแล้ว วันนี้จะพาไปเขาล้าน ศูนย์ราชการุณย์ สภากาชาดไทย ขับรถจากไปตามถนนตราด-คลองใหญ่ กม.48 ก็ถึงแล้ว

ในอดีตสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งเป็นศูนย์สภากาชาดไทยเขาล้าน ช่วยเหลือชาวเขมรอพยพ จนเมื่อชาวเขมรอพยพแยกย้ายกันกลับภูมิลำเนา ศูนย์นี้จึงปิดไปเมื่อ พ.ศ. 2529

ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 ในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ สภานายิกาสภากาชาดไทยเจริญพระชนมพรรษา 60 พรรษา จึงได้จัดสร้างศาลาราชการุณย์ เพื่อเป็นพิพิธภัณฑ์เฉลิมพระเกียรติ พร้อมด้วยโครงการพัฒนาศูนย์สภากาชาดไทยที่บ้านเขาล้าน ตามพระราชดำริของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีอุปนายิกาผู้อำนวยการสภากาชาดไทย ภายในศาลาราชการุณย์ จะประกอบไปด้วยรูปปั้นจำลองขนาดเท่าของจริงเขมรอพยพในรูปแบบต่างๆ และนิทรรศการพระราชกรณียกิจของสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ

ด้านหลังจะเป็นหาดทรายบรรยากาศเงียบสงบ  มีที่พักไว้รองรับสำหรับผู้ที่จะเดินทางมาท่องเที่ยว สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์สภากาชาดไทยเขาล้าน โทร. (039) 521-621

สำหรับเราแล้วเย็นๆ แดดร่มลมตก ชอบขับรถมานั่งกินข้าวที่นี่ วันนี้มาถึงไม่ค่ำมากเลยได้เก็บภาพยามเย็นก่อนจนถึงตะวันตกทะเลมาฝากกัน

“วันเกิดนี้อยากไปเที่ยวไหนมั๊ยลูก” เสียงคุณพ่อถามมาตามสาย “ยังไม่รู้เหมือนกันแต่อยากไปปราณบุรี ได้ข่าวว่าอาร์ทน้องชายกลับจากเมืองกาญฯ มาอยู่ปราณบุรี แต่ไปก่อนวันเกิดนะ เพราะอาทิตย์เป็นวันหยุดพี่ฟ็อกพอดี” พ่อตกลง พี่ฟ็อกตกลง เราก็ตกลงเดินทางไปหาน้องชายที่ปราณบุรี

บ่ายแก่ๆ วันเสาร์เดินทางออกจากตราดถึงกทม. ตอนหัวค่ำแวะรับคุณพ่อ เดินทางต่อถึงปราณบุรีก่อนเที่ยงคืน แวะทานข้าวเสร็จแล้ว พี่ฟ็อกแวะซื้อเบียร์มากินกับอาร์ทริมทะเลจนถึงตีสามแต่ คุณพ่อขอตัวเข้านอนก่อน

เจ็ดโมงเช้าบ้าพลังรีบตื่น เพราะอยากเห็นบรรยากาศทะเลปราณฯ ยามเช้า ออกไปเก็บบรรยากาศเส้นขอบฟ้ายามเช้า แถวนี้เค้าเรียกว่าบ้านใหม่ ช่วงนี้ตรงชายหาดกำลังวางท่อระบายน้ำอยู่ เดินเล่นได้สักพักรีบกลับมาอาบน้ำ กินข้าว เดินทางไปที่ตลาดเก่าปราณบุรี

สายๆ ไปเดินเล่นแถวตลาดเก่าปราณบุรี 200 ปี แถวนี้เคยเป็นตลาดเก่าปราณบุรีมาก่อน แต่เดี๋ยวนี้ตั้งแต่มีการตัดถนนเส้นหลักด้านนอก ตลาดก็ย้ายก็ออกมาอยู่ข้างนอก ที่ตลาดเก่ามีบ้านเก่าๆ ที่ยังอนุรักษ์ไว้อยู่ ในเดือนสิงหาคม 2553 นี้จะมีงานย้อนยุคถนนคนเดินด้วย แถวนี้มีก๋วยจั๊บเจ้าอร่อยอยู่ อร่อยมาก อร่อยจริงๆ คราวหน้ามาต้องไม่พลาดที่นี่แน่ น้องบอกว่านี่อร่อยน้อยลงแล้วนะเนี่ย ขนาดอร่อยน้อยลง เรายังว่าอร่อยเหาะเลย

ไม่ห่างจากบริเวณตลาดเก่ามาก มีสถานีรถไฟปราณบุรี และต้นก้ามปูที่บ่งบอกถึงอายุว่าคงจะนานโขอยู่ สถานีรถไฟกำลังซ่อมแซมหลังคาอยู่ เห็นโครงสร้างของสถานีรถไฟก็สวยไปอีกแบบ ถ่ายรูปเสร็จแล้วรีบเดินทางไปหาคุณแม่น้อง ก่อนจะเดินทางสู่เพลินวานต่อไป

เพลินวาน ( Play and Learn) จุดหมายที่ตั้งใจว่าต้องไป ตลาดที่ขายของแบบเก่าๆ ย้อนให้คิดถึงวันวาน ถึงจุดหมายก่อนเที่ยงเล็กน้อย ถ่ายภาพๆ เดินดู รีบกลับเพราะอากาศร้อนและคนเยอะ ดีใจที่ได้ไป แต่ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่ แต่ก็ชอบนะ (งง งง) ยังไงก็นับถือคนสร้างเพลินวานขึ้นมา อย่างน้อยก็ยังหยุดวันวานไว้ในวันที่ทุกอย่างหมุนเปลี่ยนไป

เลยเพลินวานมาไม่ไกล แวะเข้าค่ายพระรามหก ที่ตั้งของพระราชนิเวศน์มฤคทายวัน “พระราชนิเวศน์แห่งความรักและความหวัง” เคยดูในรูปและโทรทัศน์มาหลายครั้งแล้ว ฝันไว้ว่าสักวันหนึ่งคงได้ไปกับคนที่เรารัก และแล้วฝันก็เป็นจริง ถึงแม้ไม่รู้ประวัติของที่นี่แต่ก็สัมผัสความรักและโรแมนติได้ สีฟ้า ครีม แดง ของพระราชนิเวศน์ เข้ากันได้ดีกับบรรยากาศทะเล หากเรามีเวลาอีกนิดก็อยากเดินชมด้านบนเพื่อฟังประวัติความเป็นมา แต่เรามีเวลาน้อย เลยปั่นจักรยานรอบๆ ได้แต่บอกตัวเอง (และพี่ฟ็อก) ว่า ต้องกลับมาที่นี่อีกรอบให้ได้ แล้วใช้เวลาทั้งวันเพื่อซึมซับบรรยากาศของความสุข ความรักที่มีอยู่ที่นี่

เดินทางกลับ แวะซื้อของฝาก ขนมหม้อแกง ที่ขึ้นชื่อของเมืองเพชร แล้วต้องบึ่งรถไปให้ทัน กินกุ้งสามรส กับผัดไท ที่ร้านผัดไทประยุกต์ (ร้านปิด 3 โมง แต่ไปถึง 4 โมง โทรบอกให้ที่ร้านรอ เขาก็รอ ก็น่ารักอย่างนี้เลยต้องไปกินทุกที) อิ่มแล้วอยากแวะเที่ยวตลาดน้ำอัมพวา แต่รถเยอะมากจนคุณพ่อบอกว่าอย่าแวะเลยเพราะกลัวรถติด แต่ก็ทิ้งท้ายไว้ว่า วุ้นเป็ด ที่นี่อร่อยมาก เราก็คิดในใจพ่อบอกทำไมเนี่ย อยากกินนะ แต่ไม่เป็นไรวันหลังก็ได้ เราก็นั่งดูสองข้างทางฉับพลันสายตาที่ว่องไวเพราะอยากกิน วุ้นเป็ด ก็พลันเห็นป้ายร้าน พ่อกลับรถให้ทันควัน เข้าสอบถามได้ความว่าที่นี่แหละเป็นที่ผลิตเลย แล้วมีคนรับไปขายที่ตลาดน้ำ โอ้โห เข้าทางเราเลย ซื้อมาสามกล่องใหญ่ (ขนาดพี่ฟ็อกไม่ชอบกินขนมหวาน ยังบอกว่าหอมมมมมมและอร่อยมากกกก)

ถึงบ้านป้านั่งเล่นอยู่ริมคลองดูวิถีชาวบ้านที่ยังเดินทางโดยเรือ ป้ากับพ่อ ไปเก็บฝรั่งมาให้กิน พร้อมฝากไปให้กินที่บ้านด้วย มาบ้านป้าทีไรได้ผลไม้ที่ป้าปลูกเองกลับไปทุกที ผลไม้ที่นี่อร่อยทุกอย่าง อร่อยมาก รสชาติ หวาน กรอบ อร่อย จะบอกยังไงดีล่ะ คิดว่า ที่อร่อยเค้าอาจจะใส่ใจลงไปก็ได้

เย็นแล้วกลับบ้านแวะซื้อ ปลาทูแม่กลอง (หน้างอ คอหัก) และหอยดอง กลับมาบ้าน เพิ่งรู้ว่า ปลาทู และหอยดอง แม่กลอง อร่อยกว่าที่อื่นยังไง ก็ตอนกลับมากินที่บ้านนี่แหละ ถ่ายภาพนาเกลือตอนตะวันย่ำค่ำมาฝากอีกนิดหน่อย ก่อนมุ่งหน้าสู่ กทม. แวะส่งคุณพ่อ แล้วเดินทางกลับตราด

หลายคนถามว่า ไปปราณบุรีทำไม? ในเมื่อที่ตราดก็มีทะเล

แต่คำตอบของเราคือ ความสุขไม่ได้อยู่ที่ทะเล แต่อยู่ที่ เราได้เดินทางไปกับคนที่เรารัก ไปหาคนที่เรารัก และทำให้คนที่เรารักมีความสุข

ตา-กลม @ ตาก-ลม @ ตากอากาศ 

แอบเห็นรายการทีวีพาไปเที่ยว บ้านตากอากาศ by THE SEA อ.คลองใหญ่ จ.ตราด มานานแล้ว แต่เราไม่เคยได้ไปซะที ทั้งที่บ้านอยู่ตราดแท้ๆ วันก่อนโน้นนนนน (นานมาก ช่วงวันวาเลนไทน์) ขับรถเล่นไปเรื่อยๆ จากตัว จ.ตราด ไปประมาณ 70 กม. ก็ถึงบ้านตาหนึก ที่เป็นสถานที่ตั้งของบ้านตากอากาศ เลยแวะเข้าไปเยี่ยมชม เป็นที่สบายใจเรามาก (จะบอกว่าถูกใจก็ใช่ แต่ไปแล้วรู้สึกสบายใจมากกว่า) เลยกลับมาเตรียมตัวจะไปพัก (แต่ไม่รู้เมื่อไหร่)

         และแล้ววันนั้นก็มาถึง ผ่านไปสองเดือนกว่าๆ ญาติกลับมาจากเมืองนอก เลยเสนอ ไปเที่ยวบ้านตากอากาศกัน เป็นอันว่าทุกคนตกลง เราและคณะจึงได้ไปพักกันสมใจ (เรา)

บ้านตากอากาศ ตกแต่งโทนสีขาว-ฟ้า เห็นแล้วนึกถึงบรรยากาศของซานโตรินี่ ประเทศกรีก เป็นเมืองในฝันที่เราอยากไป ห้องพักมีหลายแบบ แบบเป็นหลัง (ห้องเลขคี่จะเป็นเตียงเดี่ยว ห้องเลขคู่จะเป็นเตียงคู่) แบบ sea view แบบครอบครัวประตูติดกัน 3 ห้อง บ้านประภาคาร ดูห้องเพิ่มเติมได้ที่ www.takarkard.com

ห้องน้ำเปิดหลังคา หรือที่เรียกว่า โอเพ่นแอร์ เปิดรับลมและแสงดาวยามค่ำคืนได้ดี มีน้ำอุ่น และฝักบัวใหญ่ เราเรียกว่าฝักน้ำฝน ให้เลือกอาบ หากวันไหนฝนตกก็เล่นน้ำได้เลยไม่ต้องเปิดฝักบัว

               ตกเย็นแดดร่มลมตก นั่ง ตาก-ลม หรือ ตา-กลม ที่ซุ้มริมทะเล ปิ้งย่าง ของทะเลกินกับน้ำพริกเกลือ (ที่อื่นเรียกว่า น้ำจิ้มซีฟู๊ด แต่แถวตราดเรียกว่า น้ำพริกเกลือ เคยไปขอน้ำพริกเกลือที่อื่น เพื่อมาจิ้มกับอาหารทะเล ปรากฎว่า ได้พริกกะเกลือ เลยรู้ว่าที่อื่นเค้าไม่เรียกเหมือนที่ตราด หากใครมาที่ตราด แล้วอยากได้น้ำจิ้มซีฟู๊ด ลองขอน้ำพริกเกลือดู แล้วจะได้ น้ำจิ้มซีฟู๊ด)   

             บ้านตากอากาศไม่มีอาหารขาย แต่เราสามารถสั่งอาหารทะเลสดๆ จากบ้านพักได้ หรือไปซื้ออาหารจากตลาดคลองใหญ่ มาทำที่ครัวกลาง หรือปิ้งย่างที่ริมทะเล ได้อารมณ์แบบว่า เรามีบ้านตากอากาศจริงๆ   

    อิ่มแล้วดึกดื่นเข้านอนด้วยใจเป็นสุข ก่อนตื่นเช้าค่อนไปทางสายรีบมาเก็บภาพ “คู่กัน” เผื่อใครเห็นภาพแล้วอยากมาเป็นคู่ (เห็นแล้วนึกถึงเพลงที่ร้องว่า คู่กับฉัน นะ นะ เราคู่กัน คงเป็นฝัน นะ แค่เราใกล้กัน โอวันนั้น ฉันจะเป็นให้เธอทุกอย่าง) แล้วกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวมาบ้านตากอากาศอีกในอาทิตย์ถัดไป

                              ช่วงนี้อินเลิฟกับทะเลหน้าหนาว ไปเกาะช้างค่อนข้างบ่อย จริงๆ แล้วอาจเป็นด้วยจังหวะและโอกาสมากกว่า รอบนี้ตั้งใจไว้ว่าอยากถ่ายภาพ ดอกหญ้ากับทะเล พยายามเก็บภาพในมุมจินตนาการ ตอนกลับมาดูภาพในคอมฯ อยู่ๆ เพลง ดอกไม้และก้อนหิน ของพี่ปั่น ไพบูลย์ ก็ลอยเข้ามา  

เก็บดอกไม้ดอกหนึ่งมาให้เธอ
อยากให้เธอชื่นใจ
ให้ความสุขเบ่งบานข้างในใจ
ด้วยดอกไม้เล็ก ๆ ดอกนี้

เก็บก้อนหินก้อนหนึ่งมาให้เธอ
อยากให้เธอมั่นใจ
ว่าคนๆหนึ่งมั่นคงมากเท่าไร
ด้วยก้อนหินเล็ก ๆก้อนนี้

ความรักมีความอ่อนหวาน
อย่าให้มันต้องอ่อนไหว
บางครั้งเธออาจไม่แน่ใจ
รักก็คงไหวหวั่น

สิ่งเล็ก ๆที่มีอยู่ข้างทาง
เก็บมาแทนหัวใจ
แม้มันไม่มีค่าอะไร
แต่ความหมายนั้นมีมากมาย

ความรู้สึกที่มีในหัวใจ
คือความรักและมั่นคง
ดั่งดอกไม้และก้อนหิน ที่ให้เธอ
( ฮึม…..ฮึม……ฮึม……ฮึม………ฮึม….)

                               ฟังเพลงนี้จบก็นึกถึงเพื่อนหลายๆ คน ใกล้สิ้นปีมีแต่คนเครียด แต่เราอยากจะบอกว่า “บางครั้งสิ่งเล็กๆที่อยู่ข้างทาง หากเราตั้งใจดู เราก็จะพบความสุขน้อยๆ ที่ซ่อนอยู่” หากยังไม่เห็น ใครก็ตามแวะเวียนผ่านมาเจอ DiaDear ให้รู้ว่าที่ตรงนี้มีกำลังใจให้ตลอดนะ สู้ สู้ !!

           ต้นเดือนพฤศจิกายน ช่วงฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนจากปลายฝนสู่ต้นฤดูหนาวของทุกปี ความรู้สึกที่อยากไปเกาะช้างจะแล่นผ่านเข้ามาในสมองทุกทีไป อาจเป็นเพราะอากาศเย็นๆ มาปะทะไออุ่นจากทะเล แสงแดดไม่แรงมาก มองไปเหมือนมีควันจางๆ อยู่รายรอบตัว ว่าแล้วมือสั่งการเร็วกว่าสมองรีบเก็บเสื้อผ้า มุ่งหน้าสู่บลูลากูน

           บ้านสีฟ้า-ขาว ตั้งอยู่ในสวนยางพารา มีน้ำในคลองมะกอกไหลผ่านหน้าห้องพัก ตื่นเช้ามามองไปทางซ้าย เหมือนอยู่กาญจนบุรี มองไปทางขวาเห็นปากคลองที่ค่อยๆ ขยายสู่ทะเลกว้าง ห้องน้ำที่เปิดหลังคาอาบน้ำรับลมเย็นๆ และแสงแดดอุ่นๆ ไปพร้อมๆ กัน ผู้คนในบลูลากูนให้การดูแลเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน ทุกย่างก้าวในบลูลากูน คือ ความสบายใจ

           ทุกเช้าจะมีคนพาฝรั่งเดินดู สวนยาง สวนสมุนไพร นาข้าว เราก็ไปเดินสำรวจด้วยตัวเอง แล้วก็แอบฟังที่เค้าอธิบายฝรั่งแบบงูๆ ปลาๆ กันไป เข้าใจบ้าง มั่วๆ เข้าใจเองบ้าง นอกจากที่นี่จะมีห้องพักที่น่ารักอบอุ่นแล้ว ยังมีเมนูอาหารที่ชนะเลิศสำหรับเราอีกหลายเมนู เช่น แกงเขียวหวานกุ้ง ลาบปลา ปอเปี๊ยะกล้วย ช่วงสายๆ ก็เริ่มมีฝรั่งมาเรียนทำอาหาร และขนม ที่โรงเรียนสอนทำอาหารบลูลากูน ดูเว็บน่ารักมากมายของบลูลากูน www.bluelagoonandcookingstory.com           

           ตื่นเช้าอีกวัน (ออกไปบางเบ้าตอนบ่าย) ขับรถไปฝากท้องที่หมู่บ้านชาวประมงบางเบ้า กว่าจะถึงก็เวียนหัวไปกับหลายโค้งเหมือนกัน แต่ก็คุ้มค่าที่ได้มาฝากท้องมื้อเที่ยงที่ เรือนไทย บางเบ้า ซีฟู้ด อาหารอร่อย สด และราคาไม่แพงเลย ประทับใจมากกับเมนู กุ้งอบพริกไทยดำ เป็นเมนูแนะนำสำหรับคนชอบอาหารออกหวานนิดๆ ร้อนเครื่องเทศหน่อยๆ ในรูปอาจจะดูเบลอๆ เพราะถ่ายด้วยมืออันสั่นเทาจากความหิว แต่กลัวไม่มีรูปเลยขอสักหน่อย รูปอื่นๆ ในภาพคือบรรยากาศรอบๆ ร้านเรือนไทย บางเบ้า ซีฟู้ด

           ฝากท้องมื้อเที่ยงเสร็จ เดินเล่นอยู่ที่สะพานบางเบ้า แต่เดินไปไม่ถึงประภาคาร เพราะน้ำท่วมทางเลยไม่มีรูปมาฝากกัน แต่ไปเจอแมวตัวนี้มีนามว่า รอซโซ่ แมวเปอร์เซียผสมไทย ตัวยาวใหญ่ อ้วนปั้ก ขนฟู สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง แบ๊ว และ หวงตัวเป็นที่สุด เจ้าของบอกว่าเป็นขวัญใจหลายๆ คน ต้องขอถ่ายรูปทุกคนรวมทั้งเราด้วย  ว่าแล้วอยากหยิกแก้มแมว อื้มมมมมมมมม……

           ก่อนออกจากบางเบ้า แวะดูพระอาทิตย์ตกหลัง Nirvana ต้องเดินไปบนสะพานไม้ทอดยาวไต่ระดับหน้าผา สู่ลานไม้ตรงจุดที่บรรยากาศดีที่สุดในการดูพระอาทิตย์ตก แต่เราไปไม่ทันเพราะอากาศหนาว พระอาทิตย์เลยตกเร็ว ก็ได้ภาพบรรยากาศที่สวยไปอีกแบบเหมือนกัน เราว่าหลายคนคงไปมาแล้ว แต่คิดว่าอีกหลายคนคงยังไม่เคยไปที่นี่ สำหรับเราเรียกว่าอันซีนได้เลย ใครจะไปสารภาพรัก หรือขอแฟนแต่งงานที่นี่ก็ได้นะ ขอบอกโรแมนติคมากๆ

           ก่อนออกจากเกาะช้างพอมีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนเรือหมด อยากไปเที่ยวฝั่งสลักเพชรบ้าง เพราะมาเกาะช้างนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยไปเลย ต้องแวะไปดูสักหน่อย ตลอดสองข้างทางมีอ้อมกอดของขุนเขา และหมอกจางๆ ภาพที่สวยงามบางทีก็ไม่ต้องมีอะไรมาก ความสุขที่ออกมาจากใจทำให้เราเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว แวะดูสถานที่ท่องเที่ยวอีกหลายแห่งในสลักเพชร ทำให้ต้องบอกตัวเองและหมู่บ้านสลักเพชรว่า “คราวหน้าเจอกันนะบ้านสลักเพชร”

 “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม ฉันหวังแค่ให้มีคนที่ฉันรักยืนคอยตรงนั้นก็ชื่นใจ…” เสียงเพลงนี้แว่วมา ระหว่างนั่งเรือบรื๋ออยู่กลางทะเลต่างประเทศ

 วันหยุดที่ผ่านมา พี่ชายพี่ส่าว พาน้องๆ และเพื่อนสนิทที่ร่วมงานกัน ไปเที่ยวต่างประเทศ โดยรถยนต์ส่วนต้ว ออกจากตัวจังหวัดตราด มุ่งหน้าสู่ ต.หาดเล็ก อ.คลองใหญ่ เพื่อผ่านจุดผ่านแดน เข้าสู่เกาะกง ประเทศกัมพูชา ทุกคนเตรียมพาสปอร์ตไปพร้อม ยกเว้น เรา และพี่ปรี เพราะพาสปอร์ตหาย อย่างเดียวไม่พอ บัตรประชาชนก็ไม่มีด้วย โชคดีพี่นิดชอบกินเส้นใหญ่ เลยพาเราผ่านแดนไปได้ ยังนึกไม่ออกเลยว่า ขอกลับเข้ามาไม่ได้แล้วจะทำอย่างไร ต้องเป็นคนเถื่อนหรือเปล่าเนี่ย

 จุดมุ่งหมายแห่งแรก บ้านบางกะหยะ (Bangkayak) หมู่บ้านที่มีป่าชายเลนอุดมสมบูรณ์ แวะกินกุ้งสดๆ กะน้ำพริกเกลือ ขนมจีน น้ำยากะทิปลาพริกสด แกงเห็ดเสม็ดกุ้ง ได้สัมผัสกับรสชาติบ้านๆ ที่กรุ่นกลิ่นท้องทะเลยามบ่าย ที่นึกถึงที่ไรก็อดหิวไม่ได้ทุกที อิ่มท้องแล้วนอนฟังวิทยุทรานซิสเตอร์ภาษาเขมร เป็นครั้งแรกที่รู้สึกได้มาต่างประเทศจริงๆ ถึงแม้จะเป็นบ้านใกล้เรือนเคียง แต่ฟังไม่ออก ฟังเพลินๆ ลมเย็นๆ งีบหลับสักตื่น แล้วลุกขึ้นมากินต่อ ก่อนออกไปเที่ยวปาชายเลนบ้านบางกะหยะ

 ป่าชายเลนแห่งนี้มีสะพานทอดยาวหลายกิโลเมตรเลยทีเดียว ป่าชายเลนค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ สุดทางเดินข้ามบันไดลิง เพื่อรอเรือบรื๋อมารับ ไปบ้านบางกระสอบ หมู่บ้านชาวประมงอีกแห่ง กลางเกาะน่านน้ำอ่าวไทย

 เรือบรื๋อต้องมารับสองรอบ เพราะเรามีกันเยอะ รอบแรกไปกัน 5 คน ระหว่างรอ เราและพี่สาว น้องปักเป้า ก็ไปทำตัวเหมือนลิง ปีนบันไดลิง เรือบรื๋อมารับเราทั้งสามคนอีกรอบ สู่บ้านบางกระสอบ เดินดูหมู่บ้านรอบๆ ส่วนใหญ่แล้วที่นี่มีคนไทยมาก และทำอาชีพประมง

 เราทั้งแปดตัดสินใจลงเรือลำเดียวกันเพื่อไปเที่ยวดูเกาะที่อยู่ข้างๆ หมู่บ้านชาวประมง ใกล้ถึงเกาะลมเริ่มแรง ฝนเริ่มมา เรือก็ปริ่มน้ำ คลื่นซัดเข้ามา เราอยู่ข้างหน้าเป็นกำบังให้คนข้างหลังโดยอันโนมัติ เราตัดสินใจบอกพี่สาว และน้องปักเป้า ไปรอที่หมู่บ้านบางกระสอบก่อนดีกว่า เพราะกลัวว่ากลับไปไม่ถึงบ้านบางกระหยะ ถึงตอนนี้เพลงที่ว่า ”จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม…” สำหรับเราคงเปลี่ยนเป็น “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ก็กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ไม่ยอม….” แล้ว

 ระหว่างรอเรือมารับอีกรอบ เราเดินถุงพลาสติกเพื่อใส่เสื้อเป็นกำบังให้กับกล้อง แต่หาไม่ได้สักที ต้องเดินไปบนคานไม้ที่ไม่แน่ใจว่าจะพังลงมาเมื่อไหร่ ทำให้ได้ข้อคิดว่า ทุกๆ ย่างก้าวในชีวิตต้องใช้ความระมัดระวัง

               เรือบรื๋อมารับเราอีกรอบแล้ว บรรยากาศมืดครึ้มฝนตก เพลงนี้ก็ลอยมาอีกแล้ว “จะเหน็บหนาวเท่าไหร่ ไม่กลัว จะเปียกฝนเท่าไหร่ก็ยอม ฉันหวังแค่ให้มีคนที่ฉันรักยืนคอยตรงนั้นก็ชื่นใจ…”   

                    ระหว่างกินพิซซ่า หยกอุ้มโน๊ตบุ้คมาเสียบเข้ากับจอแอลซีจอใหญ่ แล้วเปิดเอ็มวี 3 เพลง (หยก เพื่อนสนิทและบัดดี้ แอบทำให้ เราไม่รู้มาก่อนเลย) เพลงแรก เพลงหัวใจผูกกัน – เป็นเอ็มวีภาพกิจกรรมต่างๆ เพลงที่ 2 เพลงรักเธอ ของโต๋ – เป็นภาพน่ารัก สื่อความหมายได้ดีมากๆ แต่แอบซึ้ง เพลงที่ 3 เพลงสุดท้าย เพลง สุดท้าย – ของบอย พีชเมคเกอร์ เพลงลา “สุดท้ายฉันขอให้เราไม่โกรธ เลิกลากันไปด้วยความไม่เกลียด เราจะลาด้วยความเข้าใจ” จบ 3 เพลง น่ารัก ซึ้ง เศร้า ครบทุกอารมณ์จริงๆ

          เอ็มวีจบ กรอบรูปอันใหญ่ก็ออกมาโดยพี่หวังเป็นคนมอบให้ ในกรอบรูปมีรูปทุกคนบนแบล็กกราวน์ที่สวยงาม สอบถามความ ทั้งเอ็มวี และภาพ หยกเป็นคนทำให้ทั้งหมด ขอบคุณเพื่อนรักและเพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนในเพย์สบายมากจริงๆ

          ในวันนี้ นอกจากผู้รับ (เดียร์) ที่มีความสุขและประทับใจมากๆ สิ่งหนึ่งที่เราลืมไม่ได้ คือ ความเสียสละของคนหนึ่ง หรือหลายคนที่ทำให้เกิดงานนี้ สิ่งของต่างๆ ที่ผู้รับได้รับแล้วประทับใจ หากไม่มีคนเสียสละเวลา แรงกายและแรงใจ คงไม่ได้ภาพและเอ็มวีที่สวยงามเช่นนี้ ในทุกงานก็เช่นกัน หากอยากให้ประสบความสำเร็จที่งดงามก็ต้องช่วยเหลือกันนะจ๊ะ    

          แหม! พูดเหมือนทำงานมาหลายปีเลย จริงๆ แล้วทำมาแค่ปีเดียวเท่านั้นเอง เพียงแต่ได้จัดงานวาเลนไทน์ให้ออฟฟิศตั้งแต่ปีแรกที่เข้ามา แล้วก่อนออกเท่านั้นเอง

14 ก.พ. 2551 วาเลนไทน์ปีที่แล้ว  

          เกิดจากแนวความคิดที่รักบริษัท อยากจัดงานน่ารักๆ ให้เพื่อนๆ ได้ร่วมกิจกรรมกัน จัดตกแต่งห้องให้มีรูปหัวใจสีแดง ลูกโป่งสีแดง นิยามรักที่ทุกเขียน (โดยไม่รู้ว่า วันต่อมาจะเป็นหัวใจที่รายล้อมห้อง) คำแนะนำมะเขือเทศ สารรักจากผู้บริหาร ดอกกุหลาบและหัวใจ บอร์ดสารภาพรัก บอร์ดบอกรักคนข้างห้อง

14 ก.พ. 2552 วาเลนไทน์ปีนี้

          ตรงกับวันเสาร์ เราเลยไม่อยากทำอะไร (ก็จะออกอยู่แล้ว) ประกอบกับกลับต่างจังหวัดตั้งแต่วันที่ 11 แต่หัวหน้าท้วงมาว่าปีนี้ไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ

เดียร์ : ขอดีเลย์หน่อยละกัน เป็นวันจันทร์ที่ 16 

หัวหน้า : ว่าแต่เธอจะทำอะไร?

เดียร์ : เหอะน่า (แต่ก็คิดไม่ออก ทำอะไรดี)

หัวหน้า : จะทันไหมอะ

เดียร์ : เชื่อเถอะน่ะ (กลับจากต่างจังหวัดวันอาทิตย์ ต้องแหกขี้ตามาแต่เช้าวันจันทร์)

          คืนวันอาทิตย์ที่ 15 ก.พ.

          เพิ่งกลับจากต่างจังหวัด ยังคิดไม่ออกเลยจะทำอะไรดี เดินหาซื้อลูกโป่งอยู่ 3 ห้าง ก็ไม่ถูกใจ นั่งรถไปปากคลองตลาด แต่ว่าโอ้แม่เจ้า! ควันหลงวาเลนไทน์ ดอกไม้ยังแพงอยู่เลย ตัดสินใจ ซื้อดอกกุหลาบขาว ชมพู ที่มีแต่ดอก และหลอดใส่น้ำ (แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี) กลับมาถึงห้อง เอาน้ำใส่หลอด จัดการกับกลีบดอกที่เน่าๆ เกือบ 400 ดอก แล้วเสียบใส่หลอด เบ็ดเสร็จตี 3 พอดี (ทั้งนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนพลังคูณที่คุยเป็นเพื่อนถึงดึกดื่น ไม่อย่างนั้นคงหมดพลังไปนานแล้ว)

เช้าวันจันทร์ที่ 16 ก.พ.

ตื่นตี 5 รีบอาบน้ำมาออฟฟิศ เอาไหมพรมที่ถักนิตติ้งมาพันดอกไม้แล้วห้อยให้ทั่วห้อง เสร็จก่อนทุกคนจะมา ถึงเวลาทำงานทุกคนมาถึงเห็นดอกไม้ ประทับใจและชมว่าน่ารักทุกคน (จริงป่าว) เราขอบคุณทุกคนที่ชอบสิ่งที่เราทำให้ แต่คำขอบคุณนั้นก็กลับคืนมาหาเรา การที่เลือกเป็นผู้ให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ทำให้เรามีความสุขจริงๆ (ความสุขของอาเดียร์)